Cannes #3: Fings is niet wat ze gebruikten t'be

  Bottles1.jpg Opnieuw gepost vanaf mei 2009

Ik wil dat de dingen blijven zoals ze altijd waren. Dit is krankzinnig, omdat ze in de eerste plaats niet zo waren. Ik zie vrienden die ouder zijn geworden en wil dat ze jonger worden.

In Cannes kijk ik om me heen en zie een nieuw gebouw waar een oud gebouw stond. Een nieuwe franchisewinkel waar ooit een boekwinkel was, of een klein café, of een vrouw die dacht de kost te kunnen verdienen met het verkopen van bloemen.



Hier was een winkel waar ik elke ochtend mijn kranten kocht, en Kuifje-strips, zodat ik mijn Frans kon lezen. Nu is het een Häagen-Dazs, die heerlijk ijs heeft maar een bedrijfsnaam is gemaakt van woorden in geen bekende taal.

Ik zou mijn kranten meenemen naar een klein café in de buurt genaamd Le Claridge. Toen was alle actie in Cannes aan de andere kant van de Croisette, ineengedoken in de schaduw van het oude Palais. Nu is er een nieuw Palais. Het schemerige houten interieur van Le Claridge, waar je je kunt voorstellen dat inspecteur Maigret een biertje bestelt en zijn pijp vult, is een frisse nieuwe brasserie, roestvrij staal en glas, niet roken. Vroeger kon je je krant lezen en alleen gelaten worden.

Ik moet stoppen met zo te denken. Het zal me voor mijn tijd in een ontevreden oude man veranderen. Mensen vertellen me Carl Fredericksen, de knorrige held van ' Omhoog ' lijkt op mij. Zoals ik? Die oude domkop? Ik zag mezelf meer als Russell, de moedige jongen die steeds maar aan Carls belletje rinkelde en erop stond hem aan de overkant te helpen. Ik maakte de buren voor altijd gek met mijn obsessies voor de detailhandel Ik zou aan de deur bellen met de verkoop van wenskaarten, tijdschriftabonnementen, 's werelds beste chocolade, zelfs dwergbrandblussers voor naast de kachel, ferchristsakes. Welke andere 11-jarige ken je die een abonnement had op het tijdschrift Succesvol Salesmanship? Ik ben de oude scheet in ' Omhoog 'Wie wil er niet verhuizen om plaats te maken voor wolkenkrabbers?

  pizza.jpg De Pizza, bij de oude haven. Wat rondgaat, komt rond. (Foto: Carol Iwata)

Ik kijk rond in deze stad of in elke stad die ik ken, en het is alsof architectonische vormveranderaars van de ene op de andere dag actief zijn. Geen wonder ' Donkere stad ' ging een belletje rinkelen. Laag wordt hoog, oud wordt nieuw, schilderachtig wordt grof, traditie wordt de toekomst van Tomorrowland. Het komt waar het oudste ding dat je kunt vinden een monorail is. Disney World kan die van hen afbreken en vervangen door verkeersopstoppingen 'In de autovrije marktstraat in Cannes wil ik dat die kleine stempelwinkel er nog steeds is. Je weet maar nooit. Misschien moet ik nog wat stempels kopen. Ik heb daar ooit een mooie stempel gekregen in de vorm van een omhoog gedraaide duim.' In die tijd stuurde ik postzegels. Ik plakte mijn enveloppen met de duim omhoog en ze werden allemaal teruggestuurd naar de afzender. Grappig. Dat is wat duimen naar beneden betekent.

Een van mijn moeilijkheden is dat ik de nieuwe dingen vaak genoeg leuk vind. Toen het kolossale nieuwe Palais werd gebouwd, bleef het oude Palais een paar jaar staan ​​en huisvestte het de Fortnight van de directeur. Het oude Palais was een behoorlijk lelijk gebouw, dat eruitzag alsof het het congres van arbeiders in een sovjetstaat had kunnen huisvesten. Het nieuwe Palais kreeg meteen de bijnaam Death Star. 'Een mitrailleuropstelling', verklaarde de architectuurcriticus Billy (Silver Dollar) Baxter. Toen werd het oude palais afgebroken en vervangen door een onfatsoenlijk lelijk gebouw, het Noga Hilton ('het Naugahyde Hilton', zei Billy). De Noga, die het oude Palais een stapje hogerop bevond, bevond zich in een ondergrondse grot, de Regisseursweek, zo ver beneden waren er zeven galmende betonnen trappen om te schalen na een film voordat je werd uitgestorven in het daglicht. Er waren liften, maar bioscoopbezoekers konden ze niet gebruiken; we werden geblokkeerd door bewakers ('gorilla's') die tegen hoge kosten werden ingezet om te voorkomen dat verstandige mensen logische dingen deden.

  oldpalais1946.jpg

Het oude paleis, 1946.

Nu hou ik eigenlijk van het nieuwe Palais, dat de 30 nadert. Het Theatre Lumiere, met 3.000 zitplaatsen, is de beste plek ter wereld om een ​​film te zien. Het geluid is zo goed dat het bijna storend is. In het oude paleis zag ik ' Apocalyps Nu ' en de gevechtshelikopters leken boven hun hoofd te brullen terwijl de 'Ride of the Valkyries' speelde. Vandaag in het nieuwe palais zag ik Jane Campion 's ' Heldere ster ', het verhaal van John Keats en Fanny Brawne, en toen Fanny in de ban raakte van Keats' romantiek en een vlinderboerderij begon in haar kamer, hoorde ik hun kleine vleugeltjes fladderen.

Ik had vandaag een klein avontuur. We liepen naar het Amerikaanse paviljoen, achter het Palais, en dachten een binnenweg te gebruiken die drie blokken met mensenmassa's en barricades omzeilt en direct vanaf de voorkant van Palais naar de linkerachterkant van het gebouw richt. Deze passage was gebouwd voor voetgangers. Gorilla's hadden de deuren op slot gedaan met kettingen met hangslot. Je zou ook kunnen denken om een ​​roltrap op te gaan en door de lobby van het Theater Lumiere te lopen en de trappen aan de andere kant af, maar dat is natuurlijk ook verboden. We hebben instructies gevraagd, maar niemand die in het gebouw werkt, weet hoe ze eruit moeten komen. Misschien behouden ze daarom hun baan.

voor de ochtend projectie, ze speelden dezelfde tape af die ze al jaren gebruiken en vroegen mensen hun mobiele telefoons uit te zetten. Ik weet toevallig dat de warme, rijke stem van mevrouw Storer is, die met haar man de Engelse taalboekwinkel van Cannes runt, in de welbekende rue de Bivouac Napoleon. l hoop ze runt het nog steeds, dat wil zeggen. De laatste keer dat ik daar was, wilden ze het verkopen. Als ze daarin zijn geslaagd, is wat zich op dat adres bevindt vrijwel zeker geen andere Engelstalige boekhandel.

Achter het oude Palais, aan de rue d'Antibes, stond jarenlang Le Petit Carlton, een brasserie die het hoofdkwartier was van de linkeroever van Cannes. Daar werd de New Wave gepleisterd en bracht haar manifesten uit. Daar, nacht na nacht in de jaren 70, Rainer Werner Fassbinder was na middernacht te zien met zijn coterie, gekleed in leer, spijkerstof, ambitie en ontevredenheid. Het was maar een kleine, goedkope ontmoetingsplaats op de hoek van de straat. Maar de eerste keer dat ik naar Cannes ging, vertelde Michael Kutza, oprichter van het Chicago International Film Festival, me dat het de plaats was waar de actie was. Daar werden duizend films gelanceerd of getorpedeerd. Nu is het weg, vervangen door een verdomde boetiek.

De kleine Carlton, 1999. Zucht. (Foto: Roger Ebert)

Enzovoort. En niet alleen in Cannes, maar over de hele wereld. In deze dagen zijn traditionele waarden vervangen door bottom-line waarden. Het plezier van mensen die op een plek wonen, staat op de tweede plaats van het plezier van mensen die daar investeren. In de tv-special 'Diary of the Cannes Film Festival' van Billy Baxter, vertelt het verhaal van Rex Reed ons dat een 'schilderachtig mediterraan vissersdorpje eenmaal per jaar wordt getransformeerd door het filmfestival van Cannes.' Tegenwoordig wordt een groot mediterraan toeristen- en winkelcentrum één keer per jaar vervangen door het schilderachtige festival.


Juliette Binoche was zo jong in 1985:

Vijf tips om van Cannes te genieten voor de zeer, zeer onwetende.